Gistermorgen om 7:48 is onze prachtige dochter geboren, Sarah! De bevalling ging erg snel (binnen 5 uur!), waardoor Sarah de eerste dag nogal misselijk was en ook nog niet echt warm. Alles gaat nu goed met haar en mama (Annemarie) is ook al weer behoorlijk opgeknapt. De papa en mama zijn nu wel een beetje moe (toch wel weer wennen een baby) en tegelijkertijd ape trots!
 |
| From Sarah – eerste twee dagen |
Afgelopen zaterdagavond was er voor Internet Solutions, de afdeling van Ordina waar ik bij werk, een kerstfeest georganiseerd. Dit jaar was het budget erg beperkt en toch was de locatie de mooiste locatie die we tot nu toe hebben gehad. Het feest werd namelijk gehouden in de Allersmaborg, een fraaie borg uit de 15e eeuw. De catering was ook prima in orde.
Samen met een aantal collega’s hebben we een gelegenheidsbandje gevormd zodat er ook muziek was. We hebben maar 2 keer gerepeteerd, maar konden toch 14 nummers spelen, best wel knap al zeg ik het zelf. Was een groot succes en aan het einde van de avond stond iedereen te dansen en te swingen op de dansvloer. Was erg leuk om te doen en reed ’s avonds met een heel goed gevoeld naar huis (door de sneeuw over een onverlicht boerenweggetje, dat wel).
Hieronder opnames van een aantal nummers. Geluidskwaliteit is niet super, maar nog best goed, vooral ook omdat we toch best wel hard speelden 
Vanmorgen hoorde ik bij Giel een schrijver een stuk uit zijn nieuwe boek voordragen, gecombineerd met een liedje (door Nina June) dat de sountrack (!) is van dat boek. De schrijver, Patrick van Rhijn, heeft een boek geschreven over zijn scheiding en de strijd om zijn dochtertje. Tijdens de slepende scheiding had al 3 jaar voor zijn dochtertje gezorgd, toen zijn zweedse vrouw het dochtertje kreeg toegewezen. Best heftig als je zoiets gebeurd.
Luister hieronder hoe Patrick een passage uit zijn boek voorleest en hoe Nina de soundtrack uitvoert. Ik hoorde het vanmorgen op de radio toen de zon net op kwam en kreeg er kippenvel van en een brok in mijn keel. Misschien raakte het me wel extra omdat ik nu ook een papa ben en er niet aan zou moeten denken om ons dochtertje Norah zo te moeten verliezen.
Eerst wilde ik op deze blog over mijn vakgebied schrijven, over het web, in het engels. Aangezien deze blog echter op martinhietkamp.info draait heb ik besloten dat deze blog vanaf nu over persoonlijker dingen gaat.
Ik ben nog steeds van plan om over mijn vakgebied te schrijven. Dat ga ik op deze blog doen:
http://webwatching.wordpress.com/
Deze weblog zal ik een wat persoonlijker tintje gaan geven.
I found this talk from the TED conference really inspiring:
“Jill Bolte Taylor got a research opportunity few brain scientists would wish for: She had a massive stroke, and watched as her brain functions — motion, speech, self-awareness –- shut down one by one. An astonishing story.”
Really inspiring and moving. But also very hillarious
